Eén van de meest opmerkelijke uitvoeringen van de C-47 is ongetwijfeld de XCG-17 zwever. De, te Long Beach gebouwde, C-47, 41-18496 werd ontdaan van de motoren en de gondels werden stroomlijn afgedekt. Om te voorkomen dat de staart te zwaar zou worden werd in de neus ongeveer 180 kilo lood aan extra gewicht in de neus aan gebracht. Het toestel dat normaal 8256 kg woog, woog nu nog maar 5000 kg. De ruimte van de radiotelegrafist/navigator werd verwijderd waardoor een extra 1.80 meter werd gewonnen. Er werd zo ruimte gemaakt om in deze verlengde cabine 40 manschappen te kunnen herbergen of 7000 kg aan vracht.

De eerste vlucht vond plaats in juni 1944 vanaf Clinton County Army Air Base, Wilmington, Ohio. Met als piloot Major D.O. Dodd als testvlieger werd al snel duidelijk dat het toestel zich geweldig gedroeg als zweefvliegtuig. Het was de grootste zwever voor de Verenigde Staten in de Tweede Wereldoorlog. Met een lading van 7000 kilo kon een overtreksnelheid gemaakt worden van 50 km/u. Getrokken door één C-54 Skymaster kon het een snelheid maken tussen de 430 tot 460 km/u. Ondanks het zeer succesvol testen werd verdere ontwikkeling niet doorgezet. Het prototype verdween naar Davis Monyhan, Arizona op 15 augustus 1946. In 1949 werden de motoren weer geïnstalleerd en verkocht als N69030.

In Greenville, Main VS werd in 1989 een uniek project gestart om een XC-47C ‘floatplane’ te recreëren. Ex-C-53 Skytrooper N130Q, ex-Folsom Flying Service, kreeg een paar originele Edo drijvers met landingsgestel. In de september 1990 was het zover en steeg de ‘Moosehead Express’ voor het eerst op.

De geschiedenis voor dit toestel begon tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met de bijnaam ‘Dumbo’ was de XC-47 (42-5671) een vreemde eend in de rij der prototypen. Uitgerust met enorme Edo-drijvers, waar een landingsgestel en 1136 liter brandstof was onder gebracht, werden de eerste testen uitgevoerd vanaf Bennet Field, New York. ‘Het watertesten’ werd door Air Transport Command gedaan vanaf Presque Isle, Main. Slechts vijf C-47C Floatplanes werden geconstrueerd. Drie gingen naar Nieuw Guinea en minstens één ging naar Alaska.

Door de enorme drijvers was de snelheid met 30 mijl (48 km/u) terug gelopen. Was het starten vanaf water verre van makkelijk (het wateroppervlak diende vlak te zijn), bij het starten vanaf land kon het toestel amper los komen. Vanaf Wright-Patterson Air Force Base, Ohio, werd getest met JATO flessen (start met hulp-raketten). De USAAF ontvang 150 sets van het Edo model 28 drijvers. Slechts twee C-47 C Floatplanes staan op de USAAF inventarislijst, 42-92577 en 42-108868. Een derde (42-92699) werd weer teruggebouwd tot een standaard C-47A voor het vertrok naar het US 5th Air Force dat toen gestationeerd was in Brisbane, Australië, op 8 decembert 1944.

Het prototype XC-47C ging verloren op 13 november 1943, terwijl het ‘over-capaciteit’ testen deed vanaf Mitchell and Floyd Bennet Fields. Het toestel crashte in Jamaica Bay, Long Island, New York. De bemanning kwam met de schrik vrij. Twee overleefden de oorlog en werden terug gebouwd naar geciviliseerde versies.

Nadat Rusland 18 DC-3’s had gekocht werd dit toestel in grote aantallen gebouwd als de Li-2. Eerst bekend als de PS-84 werd het toestel gebouwd in de Lisunov fabrieken in Tashkent en Chimky van 1939 tot in 1952. In totaal liepen er 6.157 van de productielijn. Oorspronkelijk gebouwd voor de Russische luchtvaartmaatschappij Aeroflot en de Russische strijdkrachten vinden ze ook hun weg in het Communistische Oostblok (Bulgarije, Hongarije, Roemenie, Tsjecho-Slowakije en Polen) en Azië (China, Noord-Korea en Mongolië). De motoren voor de Li-2 zijn 9 cilinders Shvetsov Ash-62IR stermotoren die het toestel een maximumsnelheid geven van 320 km/u (tegen de 365 km/u van de C-47).